Seizoen 2025/2026 was een seizoen met ontzettend veel verhalen. Maar het was zeker ook het seizoen van de wederopstanding van Thibo Baeten. De Belgische aanvaller was in de afgelopen zomer nog zo goed als vertrokken uit Deventer, maar hij bleef en knokte zich fenomenaal terug in de ploeg. Er ging een knopje om, Baeten werd door zijn onuitputtelijke vechtlust een publiekslieveling en werd bovendien beloond met een contractverlenging. “Ik ben altijd blij als ik in De Adelaarshorst mag spelen.”

Jeugdspeler bij FCV Dender, KAA Gent en Club Brugge. Profspeler bij N.E.C., Torino, Beerschot VA, Go Ahead Eagles en Roda JC. Interlands voor België Onder 15, Onder 17, Onder 18, Onder 19 en Onder 21. “Ja, als je het zo vertelt klinkt het als een carrière van een 32-jarige”, lacht Thibo. “Ik heb natuurlijk al best veel meegemaakt voor iemand die net 24 jaar is geworden. Veel omwegen, maar ook heel veel lessen. Maar heel eerlijk: ik vind het wel even lekker dat ik nu ergens mijn rust heb gevonden. Dat ik denk: ‘Oké, dit is waar ik nu zit, let’s go’. Ik zit goed hier.”

De rekening

Thibo Baeten stond in zijn jeugd te boek als een groot Belgisch talent. Toen hij bij Gent speelde, speelde hij al in de vertegenwoordigende Belgische elftallen en toen Club Brugge hem oppikte, een echte topclub in België, werden de verwachtingen alleen nog maar hoger. “Als je kijkt naar mijn lichting bij België”, begint Thibo. “Poeh, daar zaten echt veel gasten tussen die nu op topniveau spelen. Je hebt Charles De Ketelaere, Löis Openda, Cyril Ngonge, Jérémy Doku… Dat zijn allemaal spelers waar ik mee op het veld heb gestaan. Toen ik zestien was, trainde ik al mee met Club NXT. Dat is het Jong-elftal van Club Brugge. Ik kon mezelf veel druk opleggen. Dan keek ik naar waar m’n teamgenoten van toen nu spelen, en waar je zelf in je carrière staat. Dan dacht ik: ‘Die stappen móet ik ook kunnen maken.’ Voor mijn gevoel kon ik me altijd prima meten met die gasten. Op het EK Onder 17 in 2019 werd ik topscorer van het toernooi. Maar met het feit dat ik andere stappen heb gemaakt, heb ik nu geen moeite meer. Ik ben nog steeds jong, weet je. Er kunnen nog zoveel stappen gemaakt worden en ik ben blij met waar ik nu zit.”

Via Club Brugge belandde hij in 2021 in Nijmegen. In de zomer van dat jaar promoveerde Baeten met N.E.C. naar de Eredivisie, maar hij werd daarna uitgeleend aan Torino. “Ik speelde daar bij de Onder 19 in de Campionato Primavera”, vertelt Baeten. “Dat is de hoogste Italiaanse jeugdcompetitie. Wat veel mensen niet weten, is hoe groot de Primavera daar is. Die wedstrijden worden daar wekelijks uitgezonden en trekken gigantisch veel kijkers. Ik trainde ook soms mee met de eerste ploeg, maar mijn concurrenten waren Belotti, Sanabria en Zaza. Kom daar maar eens tussen. Maar ik was jong en ik dacht natuurlijk: ‘Waarom zou ik niet kunnen concurreren met ze?’. Achteraf gezien moet je misschien realistischer zijn. Koni De Winter, een Belgische lichtingsgenoot van me die nu bij AC Milan speelt, zegt altijd tegen mij: ‘I conti si fanno alla fine’. Dat is een Italiaans gezegde, wat betekent: ‘De rekeningen worden aan het einde opgemaakt’. Je carrière wordt niet beoordeeld als je negentien of twintig bent. De rekening wordt pas op het einde gemaakt. Dat vind ik eigenlijk een heel mooie gedachte en daar houd ik me nu ook aan vast. Italië was een heel leerzame periode.”

Pietje Bell

In 2022 werd Baeten nog een keer uitgeleend door N.E.C., toen aan Beerschot. Daar beleefde hij wederom een goed seizoen. Met 13 doelpunten werd hij topscorer van zijn ploeg en Beerschot lichtte de koopoptie, waardoor Baeten definitief bij Beerschot terecht kwam. Maar lang duurde dat niet. Hij begon de voorbereiding op het seizoen 2023/2024 nog in het shirt van Beerschot, maar al snel klopte Go Ahead Eagles aan en vertrok hij naar Deventer. “Ik was net 21 jaar en wilde mezelf heel graag bewijzen hier”, vertelt hij. “Ik kon wel eens uit de bocht vliegen of onrustig zijn. Dat is iets wat bij me hoort, maar dat kon soms ook wat te veel zijn. Jan Willem van Dop noemde mij toen al snel Pietje Bell. Ik moest even opzoeken wie dat was, want die kennen wij in België niet. Toen had ik het opgezocht…”

Thibo schiet in de lach als hij erover begint. “Als jij straks aan Jan Willem vraagt wie Pietje Bell is, dan noemt hij honderd procent mijn naam. Daar ben ik echt zeker van.” Hij kan zich wel in de vergelijking vinden. “Kijk, ik kan gewoon heel slecht tegen m’n verlies. Als ik speel, ben ik echt enorm competitief. Er zijn spelers die vooraf een tegenstander helemaal gaan analyseren. Dat heb ik helemaal niet. Ik ben vooral overtuigd van mijn eigen kwaliteiten en die van het team. Ik denk altijd: ‘Laat ze maar komen’. Als ik vroeger verloor, kon ik mijn hoofd daar echt door verliezen. Dan werd ik rood van woede. Dat is veel minder geworden, maar het zit er nog steeds wel een beetje in. In het afgelopen jaar was dat altijd mooi met Victor Edvardsen, die is precies hetzelfde. Als hij verliest en ik win op de training, dan zie je dat aan zijn gezicht. Andersom ook. Dat vind ik juist mooi. Je moet er niet elf van hebben, want dan eindig je iedere wedstrijd met zeven man. Maar je hebt wel een paar van dat soort gasten nodig in een selectie.” Thibo wordt vervolgens gememoreerd aan Telstar-thuis. “We verloren doordeweeks in de beker van ze en ik was echt gebrand om te laten zien dat we beter waren. Ik speelde die zondag erop tegen Telstar één van mijn beste wedstrijden, omdat ik gewoon boos werd van het feit dat zij aan het juichen waren na de kwartfinale van de beker. Dat kan ik nu omzetten in positieve energie en dan uit ik dat in de wedstrijd erop. Dan probeer ik iedereen op sleeptouw te nemen, dat is een grote kracht van me geworden.”

De schilder

Baeten speelde dit seizoen overal en nergens. “Mijn beste wedstrijden speel ik vanaf de linksbuitenpositie”, vindt hij. “Alleen hadden we daar dit seizoen toevallig ook een andere Belg lopen die het behoorlijk goed deed. Mijn multifunctionaliteit heeft nadelen en voordelen. Aan de ene kant wil je je specialiseren op een positie. Ik vergelijk het altijd een beetje met een schilder. Als iemand linkshandig schildert, ga je hem ook niet ineens vragen om alles met rechts te doen. Dus natuurlijk is dat soms lastig. Maar uiteindelijk zie ik het als iets positiefs. Als een trainer mij nodig heeft op linksback, rechtsback, linksbuiten of ergens anders, dan geef ik honderd procent.” Zijn positieve ontwikkeling in het afgelopen jaar heeft hem een nieuw contract bij Go Ahead Eagles opgeleverd. “Een nieuw contract voor drie extra jaren is gewoon een heel mooie bekroning. Daar spreekt vertrouwen uit, maar geen garantie. Er wordt hier niet gezegd: jij speelt en jij speelt niet. Want zo werkt het niet. Iedereen krijgt kansen en dan is het aan jezelf om te laten zien wat je ermee doet. Dat vertrouwen krijg ik nu van de club. Wat ik daarmee doe, hangt volledig van mezelf af. Ik speel gewoon heel graag voetbal en ik ben altijd blij als ik in De Adelaarshorst mag spelen.”

Thibo glundert als hij dat zegt, en vervolgt: “Van het afgelopen seizoen heb ik dan ook echt genoten. Misschien onderschatten sommige mensen wel hoe bijzonder dit seizoen eigenlijk is geweest. Vooraf dacht iedereen: ‘Go Ahead in Europa, hoe gaat dat aflopen?’ Veel mensen verwachtten dat het, mede door het Europese seizoen, lastig zou worden in de competitie. Maar kijk eens wat er allemaal gebeurd is. Europese overwinningen, schitterende reizen met supporters, twee keer de IJsselderby winnen… Natuurlijk hebben we rond december en januari een moeilijke periode gehad. Maar dat hoort erbij. Dat is een leerschool. Ik denk juist dat als zoiets gebeurt, de club daar sterker uitkomt. Het afgelopen seizoen geeft mij juist heel veel zin in het volgende seizoen. Ik kan eigenlijk niet wachten tot het weer begint.” Baeten heeft een knopje omgezet en als hij zich op deze manier blijft doorontwikkelen, zal zijn potentieel er ongetwijfeld uitkomen en kunnen we daar in Deventer nog héél veel plezier aan beleven. Want: de rekeningen worden tenslotte aan het einde pas opgemaakt.