Kupujący dźwigają ogromne plastikowe torby, w powietrzu unosi się zapach świeżych pomarańczy. W ogólnym gwarze dominują głosy przekrzykujących się straganiarzy: "Dwa kilo za jedno euro!", "Najwyższa jakość!", "Tanio!". Najpierw po hiszpańsku, później także po arabsku. Jest środa, trwa cotygodniowy mercadillo: targ, na który zjechali się ze swoimi produktami sprzedawcy z pobliskich miejscowości.

Moją uwagę przykuwa rozmowa pewnego (jak się później okaże) Mauretańczyka z dwiema kobietami przy stoisku z damską odzieżą. Widząc mój aparat fotograficzny, chyba specjalnie stara się mówić głośniej. — Nie chcę tu dłużej mieszkać! — rzuca impulsywnie. Dopytuję, o co chodzi. — Przecież słyszałaś. Nie chcę tu mieszkać i już! To miasto jest rasistowskie.