Benim için yazın bitişi her zaman biraz hüzünlü olmuştur. Belki de yazın kendisinden çok, yazla birlikte gelen o sınırsızlık hissini seviyorum. Geç saatlere kadar aydınlık olan akşamları, plansızca çıkılan yürüyüşleri, deniz kokusunu, güneşin tenimizde bıraktığı sıcaklığı… Yaz bitince yalnızca hava serinlemiyor; insanın içindeki o “daha çok zamanımız var” duygusu da yavaş yavaş yerini başka bir telaşa bırakıyor.

Ama şu sıralar havanın bir türlü karar verememesi hoşuma da gidiyor doğrusu. Çünkü belki de mevsimlerin değişimi bize hayatın kendisini hatırlatıyor. Her şey bir anda bitmiyor. Bazı şeyler yavaş yavaş geride kalıyor. Tıpkı yaz gibi…

Bir sabah uyanıyorsunuz, hava serin. “Tamam, sonbahar geldi” diyorsunuz. Ertesi gün güneş tepede. Bir bakıyorsunuz, hâlâ yazlık elbiselerinizi kaldırmak için erken. Dolabın bir köşesinde mont, diğer köşesinde tişört duruyor. Mevsim geçişi dediğimiz şey aslında biraz da böyle değil mi? Eskiyle yeninin arasında, tam olarak hiçbir yere ait olmadan durduğumuz bir dönem.

Belki bu yüzden eylül bana hep biraz duygusal gelir.

Yaz boyunca ertelediğimiz şeyleri hatırlıyoruz. “Bunu da yapacaktım” dediklerimiz, gidemediğimiz yerler, çekemediğimiz fotoğraflar, yetişemediğimiz planlar… Sonra birden fark ediyoruz ki yaz bitmiş. Oysa daha dün haziran başındaydık ve önümüzde upuzun bir yaz var sanıyorduk.

Hayat da biraz böyle galiba. Hep önümüzde çok zaman olduğunu düşünüyoruz. Sonra bir bakıyoruz, takvim değişmiş.

Yine de sonbaharın kendine has bir güzelliği var. Havanın serinlemesiyle birlikte insan biraz daha evine, kendine ve düşüncelerine dönüyor. Yazın hareketliliğinin ardından daha sakin bir ritim başlıyor. Kahvenin yanında battaniye, akşamları daha erken kapanan perdeler, yağmur sesleri ve uzun uzun düşünmeler…

Ben yazı özleyeceğimi şimdiden biliyorum. Özellikle de güneşin batmasına rağmen hâlâ sıcak olan akşamları… Ama belki de bir şeyin kıymetini bilmek için onun sonsuza kadar sürmemesi gerekiyor.

O yüzden havanın bir gün ısınıp bir gün soğumasına artık kızmıyorum. Bırakın biraz daha kararsız kalsın. Bırakın yaz son bir kez kendini hatırlatsın, sonbahar da kapıda beklesin.

Çünkü bazı vedalar bir anda olmaz.

Önce akşamları serinler.

Sonra güneş biraz daha erken kaybolur.

Denizin sesi değişir.

Dolaplarda uzun kollular yeniden yerini alır.

Ve bir sabah uyanırız…

Yazın gerçekten bittiğini anlarız.

Ama belki de mesele yazın bitmesi değildir. Mesele, onun bize bıraktığı güzel anları yanımıza alıp yeni mevsime geçebilmektir.

Hoşça kal yaz.

Ama acele etme…

Biraz daha kal.