Nordmenn er gutar som hugsar kor dei var 22. juli, og nordmenn er jenter som hugsar kor dei var 11. september.

Men alt er ikkje slik du minnest, og nokre ting ser du best på avstand.

Difor: Sett deg ned for å sjå den løpande dekninga til CNN på nytt.

Det er ei underleg oppleving.

Sjølv når det andre flyet treffer tvillingtårna, ventar programleiaren med å snakke om terror.

Tanken har nok meldt seg, men i staden spekulerer han høgt om ein mogleg IT-feil i navigasjonssystemet.

For noko må det jo vere.

Først éin time og ni minutt etter at det første flyet råka det nordlege tårnet vert namnet «Osama bin Laden» sagt høgt for første gong.

I dag er denne uskulda tapt.

Ikkje fordi terror er eit nytt fenomen. Det er det ikkje.

Baader-Meinhof, Brigate Rosse, Svart September, ETA, IRA, Lockerbie og flykapringar er ein del av historia om seksti-, sytti- og åttitalet.

Det nye er at terroren ikkje lenger er eit avgrensa politisk verktøy med spesifikke krav på ein utvald stad.

I staden har terroren flytta inn i ryggmergsrefleksen til oss alle, som ein vond sus.

Difor tek det ikkje lenger ein time før nokon seier t-ordet når ein bil meier ned ei folkemengd i Berlin, det smell utanfor Manchester Arena eller nokon skyt utanfor London Pub i Oslo.

Det tar sekund.

Om det fremste ønsket til terroristane er å endre måten vi tenkjer på, har dei lukkast.

Å sjå den opphavlege CNN-sendinga i opptak i dag er å sette tolmodet på prøve.

Dei første tre kvartera består berre av ein lågmælt programleiar som doserer over det same fjerne biletutsnittet. Alt går såå sakte.

Først etter to timar får kanalen tak i skildringar frå augevitne på gatenivå, og først då vert det introdusert andre stemmer enn den autoritative nyheitsopplesaren.

I dag hadde hendinga vore stykka opp til ein kakofoni av reels frå første sekund.

Alle contentskaparar på kvar sin tust, og ingen med stor nok ropert til å ta ansvar for den samlande forteljinga.

I 2001 hadde amerikanarane eit anker i Aaron Brown. Han vart ståande på post fram til klokka eitt om natta.

Helt fram til han døydde i 2024, fekk han klemmer på gata fordi han førte eit folk gjennom deira verste døgn og fann ord for det uutseielege, som då det andre tårnet kollapsa:

«Good lord, there are no words.»

«God! They’re jumping! Oh, please God! Save their souls!»

Ekkoet frå augevitnet på Manhattan sit enno i meg, som eit grøss eg ikkje blir kvitt.

I 2001 var bileta av menneska som hoppa frå tårna – the jumpers – det absolutte tabuet.

Det var bilete så skakande at dei vart gøymd bort og arkivert under usømmeleg.

I dag ville desse bileta truleg vore overalt. The jumpers ville vore filma, pakka, emnetagga og distribuert som innhald på få sekund.

Om det fremste ønsket til tek-gigantane er å endre måten vi tenkjer på, har dei lukkast.

Å sette seg ned for å sjå 11. september på ny er som å speide inn i eit framandt land. Gjer det!

Det eg trudde skulle vere eit gjensyn med mi eiga ungdomstid, viste seg å vere eit møte med ei svunnen epoke.

Ei verd der «beredskapsven» enda ikkje var oppfunnen, der «radikalisering på nett» var eit ukjent omgrep, og der ein IT-feil i navigasjonssystemet var første tanke når det smalt.

25 år seinare er det ikkje berre tårna som er borte, men tilliten til at denne uskylda kjem tilbake.

Eller kan ho framleis bergast?

Så lenge håpet lever, har terroristane ikkje lukkast.